Wat ik maar niet begrijp, is die bizarre defaitistische houding jegens Russen, Rusland en hun regeringsleden. De argumenten die telkens geopperd worden tegen Rusland hebben altijd te maken met gebrekkige homorechten, persvrijheden, censuur, dictatoriale bureaucratie, uit ramen gevallen dissidenten en meer van dergelijke (nooit ècht bewezen) verhalen over leven in Rusland.
Als men werkelijk beoogt Russisch beleid te beïnvloeden, dan is afstand creëren precies het tegenovergestelde van wat werkt. Niet isoleren, maar benaderen. Niet demoniseren, maar verbinden. Wie wil dat Poetin zich opstelt als een soort Nederlandse PSP’er uit de jaren tachtig, bereikt dat niet met sancties en morele verhevenheid, maar met wederzijds contact. Door elkaar als gelijken te behandelen. Door te luisteren. Door uit eten te gaan in Rusland, door Russen hier uit te nodigen, zodat bevolkingen wederzijds zien hoe dingen mogelijk beter zouden kunnen.
Als EU-leiders werkelijk zo overtuigd zijn van hun morele superioriteit, hun verworven vrijheden en hun normen en waarden, waarom delen zij die dan niet met mensen die deze zogenaamd zouden missen? Waarom tonen zij niet wat er te winnen valt, in plaats van vooraf te veroordelen? Het lijkt allemaal zo definitief negatief besloten, alsof ‘de Rus’ een soort wild dier is waar niet mee te leven valt, alsof de gemiddelde (VEEL beter onderwezen) Rus niet bij ons op vakantie zou willen komen kijken, alsof ze nooit meer mee tellen als mensen. Het gedrag wat die EU kwasten tonen is van een stupiditeit waar ik in ieder geval niet mee ben grootgebracht. Vredig samenleven bereik je niet door onderlinge afstand te vergroten, maar door met elkaar te gaan praten, compromis te sluiten, met elkaar te gaan handelen, ruzies bij te leggen en onderlinge overeenkomsten te versterken. Door elkaars taal proberen te verstaan.
Wie vertrouwt in Nederland de Verenigde Staten, Rutte, Kallas of Von der Leyen eigenlijk nog? Net als hier kunnen in Rusland, China, Iran en Zuid-Amerika altijd zaken verbeterd worden. Maar als wij ons superieur wanen en hopen dat anderen ‘zoals wij’ worden, begint dat niet met uitsluiting. Niet met censuur, zwartmaken of het collectief straffen van hele culturen omdat ze anders zijn of anders denken. En al helemaal niet met het treiteren van mensen die iets zeggen wat die andersdenkenden menen dat klopt en goed is. Laat staan met het verzinnen van onzin die oorlog uitlokt: militaire bases tegen hun grenzen aanplakken en ‘oefeningen’ houden die nèt hun luchtruim binnendringen.
In Nederland schermen zogeheten Gutmenschen graag met anti-Sovjetverhalen over de Goelag, Stalin en bijbehorende “Rusland slecht, NAVO goed”-narratieven. Maar ook daar ontbreekt het vaak aan serieuze verificatie van wat er werkelijk is gebeurd; zie dit sterke artikel (ook i.v.m. Oekraïne opnieuw relevant). Of dit stuk dat geschiedsvervalsing rond Stalingrad blootlegt. Tegelijkertijd horen we Kallas beweren dat Rusland zou liegen over zijn rol in de nederlaag van Hitlers Duitsland. Zonder de Sovjets zouden we in Nederland vandaag Duits spreken en schrijven. Het is historisch onomstreden dat de Sovjet-Unie het zwaarste deel van de oorlog tegen nazi-Duitsland heeft gedragen. Aan het oostfront vochten miljoenen Duitse soldaten; het was het grootste en bloedigste front van de oorlog, met veruit de meeste Duitse verliezen. Slagen als Stalingrad (1942–1943) en Koersk (1943) keerden het strategische tij. Na deze nederlagen kon Duitsland nooit meer werkelijk in het offensief komen. In 1945 veroverde het Rode Leger Wenen, omsingelde Berlijn en dwong daar de capitulatie af; op 8 mei 1945 eindigde de oorlog in Europa. Veel historici concluderen dat de oorlog zonder deze vernietigende nederlaag aan het oostfront aanzienlijk langer, bloediger en zwaarder voor de geallieerden zou zijn geweest.
“Anyone who loves freedom owes such a debt to the Red Army that it can never be repaid. But we can declare that the Soviet Union will receive the arms, money, and materiel she needs to fight our common enemies.” (Ernest Hemingway)