Wat ik maar niet begrijp, is die bizarre defaitistische houding jegens Russen, Rusland en hun regeringsleden. De argumenten die telkens geopperd worden tegen Rusland hebben altijd te maken met gebrekkige homorechten, persvrijheden, censuur, dictatoriale bureaucratie, uit ramen gevallen dissidenten en meer van dergelijke (nooit ècht bewezen) verhalen over leven in Rusland. Als men werkelijk beoogt Russisch beleid te beïnvloeden, dan is afstand creëren precies het tegenovergestelde van wat werkt. Niet isoleren, maar benaderen. Niet demoniseren, maar verbinden. Wie wil dat Poetin zich opstelt als een soort Nederlandse PSP’er uit de jaren tachtig, bereikt dat niet met sancties en morele verhevenheid, maar met wederzijds contact. Door elkaar als gelijken te behandelen. Door te luisteren. Door uit eten te gaan in Rusland, door Russen hier uit te nodigen, zodat bevolkingen wederzijds zien hoe dingen mogelijk beter zouden kunnen. Als EU-leiders werkelijk zo overtuigd zijn van hun morele superioriteit, hun verworven vrijheden en hun normen en waarden, waarom delen zij die dan niet met mensen die deze zogenaamd zouden missen? Waarom tonen zij niet wat er te winnen valt, in plaats van vooraf te veroordelen? Het lijkt allemaal zo definitief negatief besloten, alsof 'de Rus' een soort wild dier is waar niet mee…