Sunday 15 Sep 2002 - 14:33Overstroomd

15 september 2002
Oh dear, half september already, waar is de tijd gebleven dat ik nog tijd had? Zoals u weet wonen en leven mijn ouders tegenwoordig beiden in Frankrijk. Mijn pa woont in de Gard (30 op de nummerborden van auto's in Frankrijk), maar hij woont hoog, dus bij hem was er geen overstromingsgevaar. Toch wil ik u zijn email met een verslag van dit nieuws niet onthouden.

Een jaar of drie geleden schreef ik in een email:
Soms begrijp ik niet hoe mensen kunnen leven in dezelfde stad als de mensen met wie ze unresolved issues hebben lopen. Lopende zaken die niet netjes zijn afgerond. Dat ze willen leven in een stad waar ze mij ieder moment kunnen tegenkomen, in een restaurant, in een winkel, op een feestje, terwijl ze dondersgoed weten dat we nog heel veel te bespreken hebben. Hoe kun je doorgaan in een stad waarvan je weet dat ik daar ook woon? Ik zou het niet willen en niet kunnen.
Inmiddels heb ik echter ZELF meerdere skeletten van onopgeloste problemen veroorzaakt, en wegens omstandigheden geen tijd of mogelijkheden gehad om dingen netter of beter achter te laten dan dit. Er dwalen nu dus enge zombies van unresolved issues in mijn stad rond, die maken dat ik steeds meer kans loop iemand tegen te komen die ik liever niet wil tegenkomen, mensen met wie het ongemakkelijk lullen zal zijn. En dit past zo vreselijk NIET bij mij. Meestal zorg ik ervoor dat ik netjes eindig, dat ik een probleem overwin, volledig afrond en uitpraat, dat ik me vrij voel overal waar ik leef, that my conscious is clear, overal waar ik boodschappen doe, overal waar ik fiets.
Als grote hoofdoorzaak, als bron van dergelijke unresolved issues, moet ik toch 'werken voor geld' aanwijzen. Alles is terug te voeren op het feit dat de maatschappij mij gedwongen heeft dingen te gaan doen die ik eigenlijk niet wilde doen, omdat het 'moest'. Dit heeft zich doorgedrukt tot diep in mijn privéleven, zelfs potentieel zeer succesvolle relaties en vriendschappen heb IK laten mislukken zonder dat ik dat normaalgesproken zou hebben laten gebeuren. Ik hoor u zeggen; Je leert van je fouten, Juul! Tuurlijk, maar dat neemt niet weg dat die fouten nu mijn woonplaats, het hele land eigenlijk, hebben besmet met mensen die mij ten onrechte maar raar zullen vinden, mensen die negatief over mij denken, die denken dat ik zus en zo ben, terwijl ik verre van zus of zo ben. En erger nog; Terwijl het niet mijn schuld is!
Deze schoenmaker had beter bij zijn fucking leest kunnen blijven.
Uit nostalgie daarom een paar stokoude webpages tot leven gebracht; Het grote InFerNo interview, en de laatste homepage van mijn oude lokale radio succes.

Thursday 12 Sep 2002 - 03:13Laughing on the outside, Crying on the inside

Met een lange diepe zucht, voortkomend uit onbegrip, machteloosheid en onvrede met de situatie, besluit hij (dan) maar te gaan slapen. Wetende dat hij bij het straks gewekt worden alleen maar weer hetzelfde kan verwachten, herhalingen waarneemt van de starre onwil van mensen om situaties te veranderen, en hij zich weer de enige zal voelen die nog weet wat leven(d) is. Lonely at the top. Beste stuurlui aan wal. Met levensgevaarlijke passie voor alles wat hij lief heeft dooft hij het licht, ongeveer zoals men de hele dag door van zijn vuur een waakvlammetje had geprobeerd te maken.

Wednesday 11 Sep 2002 - 13:46Remembering September 11

In our time the events took place around tea-time, people were wide-awake and we all fully experienced it right away. I had the day off from work, I remember it was a strange day, even before the news hit me. Somehow, looking back at it, I must have felt some type of eery tension I couldn't really put my fingers on until it all started. It was a sunny day here as well. I was at my dentist about an hour before the first plane hit the WTC, for annual inspection, but he needed to do a lot of clean-up so it wasn't a pleasant experience. Away from the dentist I stepped in our city-subway (metro) and took a ride to the Amstelstation, I remember looking out of the window during the ride, thinking how strangely wild the weather appeared to be getting all of a sudden. I was determined to buy a set of speakers at RAF HiFi in the Rijnstraat, since they were having a bargain sales week or something. I must have been inside the store, checking out some speakers, for 5 minutes when I heard some loud dutch cursing from the front-side-room of the store, where some TV-set was tuned in on CNN. I went there to look what the fuss was all about, customers as well as the entire sales crew were walking towards the same room where the TV-sets were. Walking in I remember people all looking at the same large screen with shock beaming from their eyes and their mouths open, some were explaining each other what fragments others had just missed. My first words in the room were: "Is this for real?" (in dutch) Yes, this was no movie, these were no special effects. several unknown people replied. So I added "but.. this is New York, right?". Someone was tuning a third TV-set to yet another station. I was somewhat flabbergasted and numb about it, just couldn't really believe this, I thought I was having some bad dream, wanted to go home fast and check it out in detail on my own TV. In the midst of all the turmoil I managed to buy the speakerset I had my eyes on. They were small, but the boxes were quite large, and I had to carry them all the way home. I had to take a tram. It was really full of people when I stepped in. People inside the tram were talking about it. You know, it's strange how events like this bring people together in cities. I recall standing in that packed tram with my speakers (all seats were taken) thinking there are many similarities between New York City and Amsterdam, people were feeling really uncomfortable about it, New York is very close to us, we love that city, we grew up with it, pretty much, if not from TV or movies, then from being so much alike. The realisation that yes this could happen to us as well, the futility of our lives. This is a freedom loving city as well, with a lot of anonymous humans, all living in their own mini cosmos. I have lots of american friends whom I worried about since most live in NYC. These were weird minutes, some people could barely hold themselves together, public transportation is tense enough as it is when it's the busy hours, full of people trying not to lose their minds. I could tell this news caused and extra tension in that tram. Half of the people knew, the other half learned about it right then and there. "you're joking, right?" "No, I'm not." "No he isn't!" another anonymous person added. Slowly it sinked in, this was all really happening. Traffic outside the tram was panicky as well. More people were honking their horns than usual. Impatient, shocked, angry. Walking from the tram to my home was grim, it was getting clouded, I was carrying the weight of the speaker-boxes as fast as I could. Inside I dumped the boxes on the floor and ran towards my TV's power-button, had a raincoat on that I didn't put off for at least an hour, as I sat there frozen in front of my TV holding the remote control in both my hands. As I understood what had happened some more I managed to ease down a little, and noticed that my answering machine blinked with 4 messages. I played them, friends were warning me about the news, "woah.. put on CNN! NOW!.. you will not believe your eyes!". I stayed in all evening, skipped everything else, watched the news from everywhere, went to chat and e-mail with parents and friends on the web about it. I missed that one girl I was in love with, wondered where she was, what she was thinking. I truly felt pain, anyone touching New York New York is touching me personally. I knew this would change life as we knew it back then. And it sure did...

Sunday 08 Sep 2002 - 22:38Moody

Art is a jealous mistress, and if a man has a genius for painting, poetry, music, architecture or philosophy, he makes a bad husband and an ill provider. - Ralph Waldo Emerson

Hey kids, jullie drinken teveel breezers!
Soms is het vreemd, zo'n website en alles eromheen, ik had bijv. vroeger echt niet gedacht dat ik ooit zo beroemd (of berucht) zou zijn als ik klaarblijkelijk hiermee ben. Volslagen vreemden op straat herkennen me, naar aanleiding van iets wat ik op internet gedaan heb, of van muziek of teksten of radio of tekeningen of fotografie van mijn handen. Het heeft kennelijk indruk gemaakt. Ik weet niet precies wat ik ervan moet denken, en of ik het leuk vind. Dat heb je namelijk gewoon als je dingen doet, terwijl de rest een normaal leven aan het hebben is, met gewone relaties, het halen van een rijbewijs, het halen van diploma's waar je niks aan hebt, het afsluiten van een hypotheek, het trouwen, het hebben van huisdieren, het plannen van een gewone vakantie in een gewoon vakantieland, etc. Ik denk niet dat ik ooit (hoe mooi en lief de vrouw ook zijn mag) een gewone jongeman zal worden. Liever niet ook eigenlijk, ik zou het geen week volhouden, ik blijf voorgoed die excentriekeling, die *daar* overigens niet ongelukkig van zal worden, mocht u dat soms denken naar aanleiding van mijn i-mood status de laatste tijd, dan heeft u dat mis. Mijn bittere status de laatste tijd is veroorzaakt door teleurstelling, tegenvallende mensen om mij heen, hun stomme gedrag vooral, de domme toestand van de wereld en de invloed die één-en-ander heeft op mensen die ik goed ken of goed dacht te kennen. Bij mij staat die i-mood altijd voor wat er diep van binnen zit. Aan de buitenkant merk je er niet zoveel van. Altijd lol, altijd lachen, altijd acteren, maar ondertussen. En dat is dan weer het nadeel van deze website. Aan 1 kant krijg je hier inzage in iets wat ik normaalgesproken verborgen probeer te houden, aan de andere kant lees je sprookjes die ik helemaal verzonnen heb. De kunst is om heel diep tussen mijn regels door te lezen, en om te beseffen dat ik eigenlijk maar wat aanklooi hier. Er zit geen lijn in.

Vanavond weer een nieuwe Jiskefet, trouwens.