Mug

Bizar! Vannacht was er een mug in mijn slaapkamer. Echt een hele agressieve, die me overdreven graag wilde steken. Is dat normaal voor eind maart? Anyway, de mug is nu dood. Verbrijzeld tot vlek op de witte muur. Muggen zijn het bewijs dat er geen god bestaat. Het is zo stom dat die beesten niet kunnen communiceren; Ik wil ze namelijk best wat bloed geven, ik heb er liters van over, gewoon een dealtje maken met de muggengemeenschap; Als zij plechtig beloven me nooit meer uit mijn slaap te houden, me niet lastig te vallen, niet in mijn mond te vliegen, dan krijgen ze van mij ieder jaar een deciliter bloed cadeau. Maar nee, die dumbo van een schepper moest van die beesten robots zonder communication-skills maken.

En dan heb je mensen, blessed with allerhande mogelijkheden om prima met elkaar te kunnen communiceren, maken ze er geen gebruik (of een potje) van. Wat een wanstaltig project eigenlijk, die mensheid en die planeet. En wat een oetlul dus, die scheppper. ;-)

Hoppa

Kostenstijging N/Z-lijn door ruzie

De conflicten tussen de aannemer en de gemeente lijken de grootste oorzaak te zijn voor de kostenstijging van de Noord/Zuidlijn. Al lange tijd is er onenigheid over de techniek en het ontwerp van het metrostation onder CS. Ook rondom de aanleg van het station Vijzelgracht is er een verschil van inzicht. Hier hebben de aannemer en de onderaannemer ruzie. Het gevolg is een vertraging van elf weken en een aanzienlijke stijging van de kosten. Vervoerseconoom Van Gent van de VU verwacht dat de kosten van de metro nog fors zullen oplopen. Dit kan zelfs een stijging van 100 procent betekenen. (bron: AT5)
Weten we ook weer waar onze miljarden blijven. Dezelfde miljarden die men hoegenaamd niet zou hebben om een basisinkomensregeling uit te kunnen financieren. In plaats daarvan heeft men wèl weer extra geld om meer te gaan controleren;

DEN HAAG | Uitkeringsinstantie UWV gaat strenger controleren of mensen in de WW echt hun best doen om weer aan de slag te komen. Dat heeft minister De Geus van Sociale Zaken de Kamer laten weten. Op dit moment kijkt het UWV vooral naar het aantal keren dat een WW'er solliciteert.Op de kwaliteit van de sollicitaties wordt nauwelijks gelet, blijkt uit een rapport van de inspectie Werk en Inkomen. Medewerkers van het UWV gaan voortaan de sollicitatiebrieven ook inhoudelijk bekijken.De Geus heeft met het UWV afspraken gemaakt om de nieuwe manier van werken in te voeren. (bron: NOS text)
Misschien moeten ze dat paasakkoord ook eens gaan nakijken. Het heeft er sterk de schijn van dat het vooral bestaat uit opgeklopte zaken die vanzelf ook wel zouden gebeuren. Een soort met losse handen fietsen, maar dan voor geld; De fiets is ons land, en de bestuurder van de fiets meent zich de regering van ons land te mogen noemen.

Over dat controleren gesproken; Ik kan je vertellen dat ik nooit een hekel had aan de mensen met de blauwe petten, zelfs wel waardering had voor hetgeen ze deden, maar dat mijn respect voor Oom Agent sinds de identificatieplicht bijna is verdwenen. Zonder enige reden wordt mij gevraagd om mijn ID, dus zonder enige reden mag die agent van mij nu ook de kolere krijgen, zou ik zo zeggen. Als ik buiten wil zijn zonder papieren, dan doe ik dat, zoals ik dat voorheen ook altijd kon. Toch loop ik nu angstig op straat rond, zonder dat ik iets heb misdaan. Bang voor de lastige agentjes, bang voor de vervelende discussies die ik met hen moet voeren als ze me om mijn ID vragen (wat ze schijnbaar overal en altijd mogen). Bang voor de overgevoelige triggerhappy bekeurder met een rothumeur (omdat oom agent zelf natuurlijk ook dondersgoed weet hoe debiel die nieuwe wet is). Bang voor hun geldklopperij. De politie is het moderne incassobureau van die mafiosi in Den Haag. Gratis geld voor de staatskas, te halen bij de vergeetachtige vrije onschuldige burger.

Rotzooi

Tja. Het zou niet voor het eerst zijn, dat onze jult in de maling genomen werd door iemand die hij dacht te kennen. Best opvallend, hoe mensen soms jarenlang moeite doen om een rol te spelen, en dan plotseling leren dat ze het niet vol kunnen houden, omdat degene die in de rol moet geloven (een jult bijv.) ontdekt dat 1 detail in de rol een gevaarlijke leugen blijkt te zijn, die alles omver kan werpen. Blijkt die jult toch minder van gisteren dan de liegende acterende vrouw/man dacht.
Ik zou eigenlijk iedereen willen waarschuwen dat mensen hun halve levens vaker bij elkaar verzinnen dan we denken. Dat het zal zijn alsof je in een speelfilm terecht bent gekomen, dat het niet alleen in films gebeurt, maar ook met jou, in het echt. Liegen om bestwil, prima, daar kan iedereen wel in komen, en acteurs en actrices kunnen soms aardig verdienen met dat acteren, maar om willens en wetens middels leugens met andermans gevoelens te spelen, in het echte leven, dat stinkt soms behoorlijk. Zeker als je degene bent waartegen gelogen wordt, en als het gepaard gaat met liefde, of vriendschap. Gelukkig blijven er altijd nog wat mensen over die wèl te vertrouwen zijn, maar ik moet concluderen dat dit aantal kleiner is dan ik altijd dacht. En ik was al zo wantrouwend. Of juist veel te naïef misschien...

Glasvezel naar de meterkast

Laten we het dan vooral even hebben over Maurice de Hond, die in 1996 al zei:
"Weg met de infrastructurele technologie van gisteren (Betuwelijn); Investeer die miljarden in 'bits-verkeer' in plaats van in 'atomenverkeer'. Vóór het jaar 2000 voor iedereen in Nederland glasvezel in plaats van die trage koperen telefoonkabels. Dan vliegen onze bits met de snelheid van het licht door cyberspace, en krijgt het Nederlandse bedrijfsleven er een enorme potentiële afzetmarkt bij. Kost twintig miljard gulden, maar die moet je zien als een lening die later wordt terugbetaald."

Hadden ze toen wat beter naar hem geluisterd, dan zaten we nu niet met tientallen miljarden aan weggegooide digitale infrastructuur, die zeer binnenkort niet veel waarde meer zal hebben. Oh ja; Zelfs over die Betuwelijn heeft 'ie gelijk gekregen.

Poletiek

De laatste dagen stoor ik me mateloos aan het hopeloze gekrakeel van politici onderling. Lekker belangrijk doen om niks, aandachttrekkerij en luchtbakkerij, en onderwijl vooral NIETS doen waar de burger iets aan zal hebben. Denken ze daar nu werkelijk dat de gewone man op straat deze zielige probleempjes interessant vindt? Merken wij er iets van? Hebben we er nog iets over te zeggen dan? Bij mijn weten gaan alle grote beslissingen langs ons heen, en is er van een grondwet of van democratie al heel lang geen enkele sprake meer. De 'bedrijfsvoering' in Den Haag is verworden tot een vorm van grootheidswaan van grijze muizen die voor ons van alles verzinnen waar we zelden iets aan zullen hebben, en al helemaal niet voor gekozen hebben. Als ze hier iets mee bereiken, dan is het dat meer mensen vinden dat Geert inc. groot gelijk heeft;
Radicaal omgooien die hele zooi, de helft van die knoeiers ontslaan. Iedereen lijkt daar nu doodsbang te zijn voor de plannen van Wilders, en terecht:
Puur zelfbescherming, want inderdaad, de helft voert werkelijk niets uit, en wordt daar door de burger rijkelijk voor betaald, en het zou natuurlijk erg vervelend zijn als dat op moet houden omdat daar plotseling iemand opstaat die zijn mond erover open durft te trekken. Zelfs al zouden sommige punten uit de onafhankelijkheidsverklaring van Wilders onhaalbaar zijn, het is hoog tijd voor wat tegenwicht bij dat vastgeroeste zootje lapzwanzen, maak het onhaalbare maar haalbaar, doe maar een poging, doe je best maar eens een keer.

En dan die vreemde mensen die het woord "populist" als iets vies of gevaarlijks neer willen zetten. Wat een onzin! Waarvoor hadden we die regering? Om het volk, de populatie, te regeren, dunkt mij. Dus zijn alle politici te allen tijde populisten. Sterker nog, het zou hoog tijd worden dat we merkten dat ze hun populist zijn een warm hart toedragen.

Als je dan zo graag landen en grenzen in stand houdt, durf er dan ook de waarheid over te zien:
Nederland is veruit het dichtst bevolkte land van de Europese Unie. Het groeitempo van onze bevolking ligt bovendien ver boven dat van de andere Europese landen. De situatie in ons land zal daardoor steeds opvallender gaan afwijken van die in de rest van Europa. En dan durven ze nog te gaan zeiken dat een import-stop iets met racisme of xenofobie te maken heeft. Pff.

slechte beveiliging, stomme administrator

Weer zoiets waar ik nooit over ondervraagd ben (democratie, grondwet, waar dan?):
Mensen die opzettelijk een computer of computersysteem binnendringen, krijgen voortaan een jaar gevangenisstraf. Stelen ze ook nog informatie, dan kunnen ze maximaal vier jaar de cel in. Dat staat in wetsvoorstellen die minister Donner (Justitie) woensdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd.

Ik heb me al eerder uitgelaten over dit onderwerp. Het is een beetje het in de cel voor op [Send] klikken effect; een strafmaat die compleet scheefgegroeid is, omdat de makers van de wet er te weinig van begrijpen.

Welcome To The Scene

Although it is mostly fiction, there are many truths to The Scene. For those of you who didn't know about this fascinating online series: Start with episode 1, and then 2 and so on...
Enne, voor Stichting Brein: Episode 6 is almost finished!

Als u het oneens bent met dit besluit, kunt u in bezwaar gaan.

Laten ze eens optiefen met dat "in bezwaar gaan". Alleen die taalverkrachting al; Holy shit, hoe doet een mens dat, IN bezwaar gaan? Geen weldenkend mens met hobby's en een leven heeft zin in die debiele bureaucratenlol. Bezwaarschriften indienen is iets voor ambtenaren die zich stierlijk vervelen, niet iets voor de burger. Net als die kwijtscheld-procedures; Niemand heeft daar zin in, dus dat steken ze fijn in hun zak. Dat weten ze best. Laten ze zich zelf eens inspannen, en een fatsoenlijke website bouwen, zodat we niet die middeleeuws domme gesprekjes aan loketten, of aan (door onze belastingcenten betaalde) bureaus hoeven te voeren met onder TL verlichting werkende droogkloten die te dom zijn om zich in jouw situatie te kunnen verplaatsen. Dat we ueberhaupt nog op een kantoor langs moeten gaan, of bezoekjes moeten afleggen, terwijl we thuis met een breedband internet-aansluiting zitten die zulke ambtenarij al jaren overbodig maakt, is natuurlijk compleet belachelijk. Ze sturen geeneens antwoord op je email, als ze al weten wat dat is. Ongetwijfeld te stom de inhoud te bevatten, of te lui het te proberen. (So what's new?) Terwijl ik van de ambtenaar in questie meestal allang doorheb dat hij/zij ook maar zijn/haar werk doet omdat hij/zij allang blij is die (stomme) baan te hebben, en we beiden weten dat hij/zij weinig meent van wat hij/zij tegen me zegt, en een hekel heeft aan 'cliënten' zodra die afwijken van de doorsnee meelopert, omdat die zoveel extra werk en tijd kosten. Ja, meneer is zo lastig uniek, en zo moeilijk te begrijpen, want hij rookt niet, hij drinkt zelden, hij doet niet aan drugs, hij houdt niet van voetbal, hij rijdt geen auto, hij gedraagt zich alsof hij zestien jaar jonger is, en als hij (al dan niet geestelijk) 'ziek' is dan heeft hij -naar eigen zeggen- geen hulp nodig want dan geneest hij zichzelf wel. Eigenlijk is alles aan deze cliënt ongewoon, en dus vereist hij een ongewone behandeling. Een behandeling waar de ambtenaar in questie echter niet voor is opgeleid. Ze steken hun invulformuliertjes maar daar waar het donker is, anders steek ik er de open haard (die ik -nog- niet heb) wel mee aan. Samen met mijn al dan niet peer-to-peer identificatiebewijs en die fucking softwarepatenten.

Ja, dit is er weer 1 uit het hoofdstuk "jult is losin' it", en dat zonder paddo's, pilletjes of andere geestverruiming.

White Power

Vannacht om een uur of 5 fietste ik door de besneeuwde straten naar huis toe. Ik kwam daarbij door het Vondelpark, waar het trouwens makkelijker fietsen was dan elders in de stad. (Iets wat ik niet had verwacht.) Ongeveer ter hoogte van waar in de zomer altijd skaters hun kunstjes laten zien, vlakbij de ijsco-man dan ook meestal, móest ik gewoon even stoppen om het uitzicht vanaf daar richting Vertigo en het filmmuseum te bewonderen. Echt wonderlijk mooi. Lampjes in de boom bij Vertigo, de lantaarns, de contrasten in de bomen, en dan dat wit overal als een donzig dekkend laagje suiker. Spijt dat ik geen fototoestel bij me had. Maar wat ik me vooral afvroeg; Wat is het toch dat de oogstreling van sneeuw en de daarmee samengaande belichting zo aangenaam maakt voor de zintuigen? Waarom vind ik, en vinden mensen overal, dat zo mooi om te zien? Hoe komt dat eigenlijk? Waarom heeft die sneeuw instinctief een positieve bijsmaak? Want instinct, dat is het, dat weet ik na vannacht zeker. Het is helemaal niet omdat we als kind alleen maar leuke dingen deden als het sneeuwde. Zo leuk was het niet om ingepeperd te worden met koude handen, of om uit te glijden en op je stuitje te donderen, of om het koud te hebben, ueberhaupt. Niks romantisch aan. Dus waar komt het dan door, en wat is het nut voor de mens (en zijn voortbestaan), het doel, technisch gezien, om dat witte goedje als iets moois en prettigs te ervaren? Waarom ziet het er zo mooi uit in onze ogen? Wie het weet mag het zeggen. Ik kan het niet plaatsen.

Update: Volgens een wijze emailster komt het inderdaad van heel diep in ons, van toen we nog moesten overleven in de sneeuw; Het is zo positief omdat we in de sneeuw eenvoudig sporen kunnen volgen, roofdieren kunnen spotten in het witte landschap (minder angst), plus gratis voer (makkelijk jagen), maar ook het licht versus het donker, als in: Zien wat er gaande is, geen angst voor het onzichtbare.

Vroeger..

Herinner je je nog dat de 1 en 5 cent muntstukken, en het biljet van 100, geldige betaalmiddellen waren in de supermarkt? Dat je rente kreeg op alles wat je aan de bank leende? Dat je geen dure pas nodig had om ergens te kunnen afrekenen? Dat je geen paspoort nodig had om op straat te mogen lopen? Dat ons leger en de marine ons land en onze burgers 'beschermden', en er geen wapens van ze werden gestolen?

En ben jij, net als ik, als kind opgegroeid in de 70-er, 60-er of 50-er jaren, dan is het, terugkijkend, onvoorstelbaar, dat je zo lang hebt kunnen overleven!
Want als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags. Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol lood en cadmium. De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon openkrijgen, net als overigens de fles met bleekmiddel. Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes. We dronken water met de mond aan de kraan, in plaats van uit een fles. Op de fiets hadden we nooit een helm op. We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter, dat we geen rem hadden. Na een paar ongelukjes konden we daar prima mee omgaan.

's Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen. Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee. Als we spontaan bij Michael Jackson logeerden raakte hij ons wel eens aan, net zoals we wel eens aan elkaar zaten, en dat was spannend. Hij gaf ons snoep en cadeautjes, en dat vonden we heerlijk. We sneden ons, braken onze botten en tanden, en er werd niemand voor aangeklaagd. Het waren gewoon ongelukken en de enigen die schuld hadden waren we zelf. We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar zelden voor. We aten koekjes, brood met dik boter, dronken Cola en suiker met thee (in plaats van thee met suiker), en zijn evengoed niet te dik geworden. We hadden geen DVD, Bittorrent, Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64 TV-zenders, Surround-Sound, eigen TV, computer of Internet-chatrooms. Wat wij hadden waren VRIENDEN. ;-)
We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huizen en belden aan. Of we liepen soms naar binnen zonder aan te bellen, als de achterdeur niet op slot was. Zonder vantevoren af te spreken en zonder dat onze ouders het wisten. Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op. Hoe was het mogelijk?

We bouwden hutjes en bedachten zelf spelletjes. Met gras, bomen, touwtjes, stokken, knikkers en ballen. We gebruikten de dijk als glijbaan, of vielen hangend aan een vlieger in de sloot. We speelden met mieren of wurmen, aten ze soms zelfs op, en toch leefden ze niet voor altijd in onze magen verder. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen. Als we vuurtjes hadden gestookt in een oude bunker, dan gingen er geen rook-alarmen af, en waren we soms een dagje ziek van de rook. En het grote zwembad was niet ineens te ondiep geworden voor een hoge duikplank.

Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was. Als je niet goed genoeg was, moest je met teleurstellingen om leren gaan. Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of tot veranderde prestatienormen (HAVO van toen was gelijk aan het VWO van nu, zo ongeveer). En soms hadden onze daden consequenties. Dat was logisch en daar kon niemand zich voor verstoppen. Als iemand van ons iets verbodens had gedaan, was het normaal, dat ouders je er niet uit haalden. Integendeel, ze waren het met de politie eens!

Onze generatie heeft zo een veelheid aan probleemoplossers en uitvinders, die bereid zijn risico's te nemen, voortgebracht. We hadden vrijheid, we verzaakten, we hadden succes en namen verantwoording. En we konden er gewoon mee omgaan...

Ben je ook zo blij dat je er toen bij was?

(met dank aan Jack uit Venlo for some inspiration)

In de cel voor op [Send] klikken

De wereld moet echt eens af van de consensus dat email en/of schrijven LAF zijn. Voor mij is het overduidelijk dat schrijven juist NIET laf is, omdat hetgeen je schrijft iets is waarop men terug kan komen. Men kan bewijzen: "DAT heb jij toen en toen opgeschreven."
Terwijl, als iemand even opbelt, of even vlug iets tegen je zegt, dan staat zelden vast dat je dat gedaan hebt, wat je gezegd hebt, of het wel echt uit jouw mond kwam, etc. Men heeft geen geluidsopname klaarliggen waarop jij te horen bent, men heeft wèl altijd stapels papier uitgeprint die jouw woorden moeten bevatten. Ergo: Schrijven is ALLESBEHALVE laf
Iemand opbellen, het uitmaken per telefoon, iemand afwijzen via derden, dingen beweren op een vergadering, dingen wegroddelen via via, mondeling dingen beloven en die nooit waarmaken, DAT zijn de laffe acties. De meest laffe actie is het niet reageren op email, het je beroepen op schriftelijke luiheid als je best kunt schrijven. Bij email is notabene normaliter het afzender IP-adres te achterhalen, en weegt het bewijs dus zwaarder. En kijk, het is iets anders als je schrijft en duidelijk is dat je (ook schriftelijk) maar een mens bent. Mensen schrijven ook dingen op die niet waar zijn, mensen doen soms zomaar wat met dat toetsenbord, een mens kan zelfs per abuis op [Send] klikken, maar dat alles maakt de activiteit "iemand iets emailen" niet laf, integendeel; Je moet plotseling, omdat het geschreven staat, zelfs DAT (menselijke fouten) zien te verantwoorden. Een leugen of verzinsel moet derhalve meestal veel beter zijn wanneer die geschreven staat, dan wanneer die zo hup ergens verteld wordt. Wedden?
Iedereen die het niet met mij eens is, durft niet te staan voor hetgeen hij/zij zegt, heeft dingen (meestal leugens) te verbergen, of licht de boel op.

Natuurlijk, omdat niemand het eens durft te zeggen en ik het wel een keer doe, heb ik het allemaal weer gedaan. Leuk geprobeerd hoor, maar mooi niet dus hè? Misschien moet ik me maar eens officieel overspannen laten verklaren, ja nee, het wordt me allemaal wat teveel, dat boven het maaiveld uitsteken, ziet u? Ik heb ook een leven, maar het lijkt er hoe langer hoe meer op dat men denkt dat mijn leven niet telt. Dus, helaas pindakaas; ik heb vandaag mijn besluit genomen. Basta, ik kap ermee, no more mister nice guy. (Zo kweek je die dus, de no more mister nice guys..) De lezers die mij denken te kennen mogen hun conclusies trekken; Life begins today. ;-)
ja lachen hè, die laatste smiley, om helemaal confuus van te worden...

(rewrite van 2 artikeltjes uit juni 2002)