Overstroomd

15 september 2002
Oh dear, half september already, waar is de tijd gebleven dat ik nog tijd had? Zoals u weet wonen en leven mijn ouders tegenwoordig beiden in Frankrijk. Mijn pa woont in de Gard (30 op de nummerborden van auto's in Frankrijk), maar hij woont hoog, dus bij hem was er geen overstromingsgevaar. Toch wil ik u zijn email met een verslag van dit nieuws niet onthouden.

Een jaar of drie geleden schreef ik in een email:
Soms begrijp ik niet hoe mensen kunnen leven in dezelfde stad als de mensen met wie ze unresolved issues hebben lopen. Lopende zaken die niet netjes zijn afgerond. Dat ze willen leven in een stad waar ze mij ieder moment kunnen tegenkomen, in een restaurant, in een winkel, op een feestje, terwijl ze dondersgoed weten dat we nog heel veel te bespreken hebben. Hoe kun je doorgaan in een stad waarvan je weet dat ik daar ook woon? Ik zou het niet willen en niet kunnen.
Inmiddels heb ik echter ZELF meerdere skeletten van onopgeloste problemen veroorzaakt, en wegens omstandigheden geen tijd of mogelijkheden gehad om dingen netter of beter achter te laten dan dit. Er dwalen nu dus enge zombies van unresolved issues in mijn stad rond, die maken dat ik steeds meer kans loop iemand tegen te komen die ik liever niet wil tegenkomen, mensen met wie het ongemakkelijk lullen zal zijn. En dit past zo vreselijk NIET bij mij. Meestal zorg ik ervoor dat ik netjes eindig, dat ik een probleem overwin, volledig afrond en uitpraat, dat ik me vrij voel overal waar ik leef, that my conscious is clear, overal waar ik boodschappen doe, overal waar ik fiets.
Als grote hoofdoorzaak, als bron van dergelijke unresolved issues, moet ik toch 'werken voor geld' aanwijzen. Alles is terug te voeren op het feit dat de maatschappij mij gedwongen heeft dingen te gaan doen die ik eigenlijk niet wilde doen, omdat het 'moest'. Dit heeft zich doorgedrukt tot diep in mijn privéleven, zelfs potentieel zeer succesvolle relaties en vriendschappen heb IK laten mislukken zonder dat ik dat normaalgesproken zou hebben laten gebeuren. Ik hoor u zeggen; Je leert van je fouten, Juul! Tuurlijk, maar dat neemt niet weg dat die fouten nu mijn woonplaats, het hele land eigenlijk, hebben besmet met mensen die mij ten onrechte maar raar zullen vinden, mensen die negatief over mij denken, die denken dat ik zus en zo ben, terwijl ik verre van zus of zo ben. En erger nog; Terwijl het niet mijn schuld is!
Deze schoenmaker had beter bij zijn fucking leest kunnen blijven.
Uit nostalgie daarom een paar stokoude webpages tot leven gebracht; Het grote InFerNo interview, en de laatste homepage van mijn oude lokale radio succes.

Laughing on the outside, Crying on the inside

Met een lange diepe zucht, voortkomend uit onbegrip, machteloosheid en onvrede met de situatie, besluit hij (dan) maar te gaan slapen. Wetende dat hij bij het straks gewekt worden alleen maar weer hetzelfde kan verwachten, herhalingen waarneemt van de starre onwil van mensen om situaties te veranderen, en hij zich weer de enige zal voelen die nog weet wat leven(d) is. Lonely at the top. Beste stuurlui aan wal. Met levensgevaarlijke passie voor alles wat hij lief heeft dooft hij het licht, ongeveer zoals men de hele dag door van zijn vuur een waakvlammetje had geprobeerd te maken.

Moody

Art is a jealous mistress, and if a man has a genius for painting, poetry, music, architecture or philosophy, he makes a bad husband and an ill provider. - Ralph Waldo Emerson

Hey kids, jullie drinken teveel breezers!
Soms is het vreemd, zo'n website en alles eromheen, ik had bijv. vroeger echt niet gedacht dat ik ooit zo beroemd (of berucht) zou zijn als ik klaarblijkelijk hiermee ben. Volslagen vreemden op straat herkennen me, naar aanleiding van iets wat ik op internet gedaan heb, of van muziek of teksten of radio of tekeningen of fotografie van mijn handen. Het heeft kennelijk indruk gemaakt. Ik weet niet precies wat ik ervan moet denken, en of ik het leuk vind. Dat heb je namelijk gewoon als je dingen doet, terwijl de rest een normaal leven aan het hebben is, met gewone relaties, het halen van een rijbewijs, het halen van diploma's waar je niks aan hebt, het afsluiten van een hypotheek, het trouwen, het hebben van huisdieren, het plannen van een gewone vakantie in een gewoon vakantieland, etc. Ik denk niet dat ik ooit (hoe mooi en lief de vrouw ook zijn mag) een gewone jongeman zal worden. Liever niet ook eigenlijk, ik zou het geen week volhouden, ik blijf voorgoed die excentriekeling, die *daar* overigens niet ongelukkig van zal worden, mocht u dat soms denken naar aanleiding van mijn i-mood status de laatste tijd, dan heeft u dat mis. Mijn bittere status de laatste tijd is veroorzaakt door teleurstelling, tegenvallende mensen om mij heen, hun stomme gedrag vooral, de domme toestand van de wereld en de invloed die één-en-ander heeft op mensen die ik goed ken of goed dacht te kennen. Bij mij staat die i-mood altijd voor wat er diep van binnen zit. Aan de buitenkant merk je er niet zoveel van. Altijd lol, altijd lachen, altijd acteren, maar ondertussen. En dat is dan weer het nadeel van deze website. Aan 1 kant krijg je hier inzage in iets wat ik normaalgesproken verborgen probeer te houden, aan de andere kant lees je sprookjes die ik helemaal verzonnen heb. De kunst is om heel diep tussen mijn regels door te lezen, en om te beseffen dat ik eigenlijk maar wat aanklooi hier. Er zit geen lijn in.

Vanavond weer een nieuwe Jiskefet, trouwens.